Co to są hemoroidy

Hemoroidy to choroba związana z żylakami i obrzękiem żył odbytniczych w odbycie (odbycie). Dotknięte obszary wybrzuszają się na zewnątrz i mogą tworzyć duże węzły (guzy), które zakłócają ruch i wydalanie kału. Choroba dotyka mężczyzn i kobiety i jest niebezpieczna ze względu na pęknięcie żył i dodanie wtórnej infekcji.

Klasyfikacja hemoroidów

W zależności od lokalizacji obszaru patologicznego wyróżnia się 2 rodzaje chorób:

• Na zewnątrz. Żyły w pobliżu odbytu, które są pokryte skórą, ulegają zapaleniu. Z tego powodu trudniej jest uszkodzić dotknięte obszary, mają one silniejszą „ochronę”. Podczas defekacji odczuwany jest mniejszy dyskomfort, ale często dochodzi do nieprzyjemnego tarcia bielizny. Powikłania hemoroidów zewnętrznych występują rzadziej i są łatwiejsze w leczeniu.
• Wnętrze. Dotknięte żyły zlokalizowane są w odbytnicy, nad odbytem, co utrudnia określenie wczesnego stadium choroby. Naczynia pokryte są cienkim nabłonkiem, przez co są bardziej podatne na uszkodzenia mechaniczne. Wewnętrzna postać choroby często staje się przewlekła, jest bardziej niebezpieczna z powodu powikłań i trudniejsza w leczeniu.

Hemoroidy wewnętrzne dzielą się na 3 stopnie (etapy) w zależności od nasilenia:

• Inicjał (1). Węzły wybrzuszają się i krwawią, ale nie wypadają.
• Umiarkowany (2). Kiedy mięśnie są napięte (podczas defekacji, wysiłku fizycznego), z odbytu wychodzą obrzęknięte żyły. Kiedy sytuacja się uspokoi, wraca.
• Ciężki (3). Węzły wypadają nawet przy braku napięcia mięśniowego; same się nie cofają.

Objawy

Głównymi objawami hemoroidów są krwawienie z odbytu i ból, gdy mięśnie odbytnicy są napięte. Pełny obraz zależy od stadium choroby. Jeśli pojawią się węzły (pojedyncze, obrzęknięte obszary żył), wyglądają jak grudki o kolorze ciemnoróżowym lub fioletowym (rzadko prawie czarnym), są łatwo wyczuwalne i sprawiają wrażenie gęstych. Odcień zależy od wypełnienia naczyń: jeśli utworzyły się skrzepy krwi, krew zebrała się i nie jest w stanie uciec, węzły będą ciemne.

Hemoroidy wewnętrzne

W pierwszych dniach i tygodniach choroba prawie się nie objawia. Zaczyna się od obrzęku, który nie jest odczuwalny, jeśli nie zaczniesz dotykać odbytnicy od wewnątrz. Nie ma w tej części receptorów bólowych, dzięki czemu człowiek nie odczuwa dyskomfortu nawet podczas defekacji.

We wczesnym stadium hemoroidów można dowiedzieć się o jej istnieniu jedynie poprzez krople krwi, które pojawiają się po przejściu dużych i twardych kału. Z powodu obrzęku ściany odbytu zwężają światło, a błona śluzowa jest bardziej uszkodzona podczas zaparć. Ważne – w przypadku hemoroidów prawie każde wypróżnienie powoduje pojawienie się niewielkiej ilości krwi.

Pojawią się wówczas inne objawy:

• Ból podczas wypróżnień. Silny obrzęk wywoła skurcze mięśni, więc nawet miękki kał spowoduje dyskomfort.
• Pieczenie, swędzenie. Z powodu stanu zapalnego w odbytnicy tworzy się dużo śluzu, który podrażnia tkanki.
• Krew. Pojawia się w dużych ilościach, gdy tworzą się węzły. Ważne: w przypadku hemoroidów kolor jest jasnoczerwony, a nie ciemny.
• Upuszczanie węzłów. Pojawiają się w ostatnich stadiach hemoroidów. Na początku same się cofają, później trzeba je „wcisnąć” palcem.

Na świeżym powietrzu

Żyły zewnętrzne pokryte są skórą, która posiada wiele receptorów bólowych. Już na wczesnym etapie hemoroidów osoba odczuje dyskomfort, jeśli naczynia są spuchnięte. Ból pojawia się podczas defekacji, wycierania odbytu i bliskiego kontaktu bielizny ze skórą. Jeśli stan zapalny jest ciężki lub w żyle tworzy się skrzep krwi, tworzy się duży guzek. Łatwo to wyczuć, ale dotknięcie powoduje ból.

Skóra z hemoroidami zewnętrznymi staje się wrażliwa i często fałduje się z powodu obrzęku. Proces oczyszczania odbytu po wypróżnieniu staje się trudniejszy, przez co wzrasta ryzyko wtórnych infekcji. Krew pojawia się wtedy, gdy hemoroidy są uszkodzone, ale będzie jej mniej niż wtedy, gdy tworzą się wewnętrzne grudki.

Powody

Choroba wiąże się z zaburzeniami przepływu krwi w żyłach odbytnicy, co często jest spowodowane przekrwieniem narządów miednicy. Z ich powodu wzrasta ciśnienie w żyłach, które puchną i wybrzuszają się. U większości ludzi dzieje się tak na skutek złego stylu życia i odżywiania, jednak lekarze nie wykluczają wpływu dziedziczności, nieprawidłowości genetycznych naczyń krwionośnych i zwiększonej krzepliwości krwi.

Możliwe przyczyny pojawienia się hemoroidów:

• Częste zaparcia - prowadzą do napięcia żył odbytu, uszkodzenia błony śluzowej podczas oddawania twardego kału.
• Biegunka – ostra i przewlekła.
• Ciąża - powoduje obrzęk, powoduje ucisk powiększającej się macicy na odbytnicę.
• Wahania hormonalne powodują atonię mięśni narządów miednicy.
• Onkologia jelita (zwykle okrężnicy).
• Wcześniejsze operacje na odbytnicy, rzadziej na narządach miednicy.
• Uszkodzenia rdzenia kręgowego, skrzywienia kręgosłupa, urazy dolnej części pleców, kości krzyżowej, kości ogonowej.

Dodatkowe czynniki ryzyka:

• Siedzący tryb życia powoduje zastój krwi w miednicy.
• Dieta niskokaloryczna z niedoborem błonnika powoduje zaparcia.
• Podnoszenie ciężarów powoduje napięcie mięśni.

Diagnostyka

Lekarz przegląda historię choroby i zadaje pytania wyjaśniające, aby wykluczyć inne przyczyny krwawienia z odbytu. Hemoroidy mają podobne objawy do nowotworów przewodu pokarmowego, polipów, szczelin odbytu i wypadania błony śluzowej.

Następnie lekarz przeprowadza badanie przez odbytnicę, dotykając palcem dolnej części odbytnicy. We wczesnym stadium hemoroidów wewnętrznych może to nie dać rezultatów, w późniejszym etapie zabieg zostanie odroczony, jeśli obrzęk jest bardzo duży, a dotknięcie pacjenta powoduje ostry ból. Aby wyjaśnić diagnozę i bardziej szczegółowe badanie odbytu, badania przeprowadza chirurg lub gastroenterolog.

Stosowane są następujące metody:

• Anoskopia. Badanie odcinka odbytnicy o długości do 10 cm od odbytu. Zabieg jest bezbolesny, jednak u niektórych pacjentów podawane jest znieczulenie miejscowe (żel, spray).
• Sigmoidoskopia, kolonoskopia. Pacjentowi wprowadza się rurkę do jelita grubego, aby wykluczyć inne przyczyny krwawienia (guzy) i podejrzenie zmian w górnych częściach jelita grubego.
• MRI. Tomografię wykonuje się, jeśli nie można postawić dokładnej diagnozy na podstawie innych procedur.

Badania laboratoryjne

Rzadko przepisuje się badania krwi; zależy to od obrazu klinicznego choroby. Jest to konieczne, jeśli pojawiła się wtórna infekcja w celu ustalenia patogenu. Analizę przeprowadza się również w sytuacjach, gdy krwawienie z odbytnicy jest obfite, aby sprawdzić poziom hemoglobiny, liczbę i aktywność czerwonych krwinek. Podstawowa diagnostyka nie wymaga zabiegów laboratoryjnych.

Leczenie

Jeśli nie ma objawów choroby, specjalna terapia nie jest konieczna. Lekarz zaleci zmianę stylu życia i przestrzeganie diety, aby nie rozwinęły się hemoroidy, stolec stał się bardziej miękki i nie uszkodził objętej stanem zapalnym lub obrzękiem błony śluzowej. Pacjent zostanie poproszony o większy ruch i ćwiczenia gimnastyczne mające na celu pracę mięśni „dolnego brzucha” i miednicy.

Sposób leczenia hemoroidów powodujących dyskomfort ustala lekarz, biorąc pod uwagę stadium choroby. Na wczesnym etapie realistyczne jest leczenie wyłącznie lekami. Jeśli węzłów jest dużo, są zakrzepowe i nie cofają się same, może być konieczna operacja. W każdej sytuacji pacjent musi przestrzegać zaleceń dotyczących diety i stylu życia, ponieważ w 50% przypadków nawrót choroby. Wyjątkiem jest operacja: po niej nawracające hemoroidy występują tylko u 5% pacjentów.

Dieta

Celem odżywiania jest uwolnienie człowieka od zaparć i zapobieganie rozwojowi stanu zapalnego. Do diety wprowadzane są źródła błonnika: warzywa, zioła, świeże owoce. Ostrożnie obchodź się ze zbożami, zwłaszcza z ryżem – mogą powodować stwardnienie stolca. Dodatkowo pij więcej czystej, ciepłej wody: zapobiega to zbrylaniu się kału, a także przyspiesza proces oczyszczania jelit. Należy unikać węglowodanów prostych i cukru, aby nie wywołać stanu zapalnego.

Terapia lekowa

• Środki przeczyszczające. Leki zmiękczające stolec i łagodzące zaparcia zapobiegają nowym uszkodzeniom błony śluzowej. Pije się je ostrożnie, aby nie wywołać utraty napięcia mięśni jelitowych i biegunki.
• Czopki znieczulające. Łagodzi ból wywołany hemoroidami wewnętrznymi.
• Środki zwężające naczynia. Jest to również terapia miejscowa, zmniejszająca obrzęki.
• Antykoagulanty. Przestań krwawić.
• Leki hormonalne. Stosuje się je miejscowo (zastrzyki) w przypadku ciężkiego stanu zapalnego.

Interwencja chirurgiczna

Na ostatnim etapie hemoroidy wymagają operacji:

• Podwiązanie. Do odbytu wprowadza się instrument, który zakłada lateksowy pierścień na węzeł i go zaciska. Dotknięty obszar znika po 3-4 dniach.
• Chirurgia laserowa. Zabieg jest minimalnie traumatyczny i prawie bezbolesny, jednak istnieje wiele przeciwwskazań.
• Klasyczna hemoroidektomia. Węzły usuwa się skalpelem lub specjalnym urządzeniem, które następnie „zszywa” brzegi błony śluzowej. Jeśli to konieczne, lekarz w trakcie procesu usuwa skrzepy krwi.

Medycyna alternatywna

Początkowy etap hemoroidów zewnętrznych obejmuje leczenie objawowe:

• Ciepłe kąpiele. Robi się je z nagietka, rumianku i szałwii. Zioła te łagodzą stany zapalne i skurcze mięśni. Siedzieć w wannie przez 20 minut, do 2-3 razy dziennie.
• Kompresuje. Z tartymi surowymi ziemniakami, sokiem z aloesu, wywarem z rumianku, olejem z rokitnika. Pozostawia się je na gazie przez 30-60 minut.

Zapobieganie

Aby uniknąć pytania, jak wyleczyć hemoroidy, postępuj zgodnie z prostymi zasadami:

• Poruszaj się więcej. Podczas pracy siedzącej wstawaj co 1-2 godziny na 5-10 minut. Spacer na świeżym powietrzu, wybór schodów zamiast windy, możliwość przejścia kilku metrów zamiast jazdy samochodem.
• Obserwuj swoją dietę. Jedz więcej pokarmów roślinnych, utrzymuj równowagę wodną, nie nadużywaj pieczywa i węglowodanów złożonych – płatków śniadaniowych, makaronów.